Artikelen

De witte bergen

Met koude voeten stap ik de berg op, achter de witte bergen van sneeuw ligt een water. Een water waar het ijs als een grote glasplaat ter bescherming over het water ligt. De vissen krijgen een tijdje rust en kunnen bijkomen van een druk visseizoen. Een mooi gezicht is het zeker de witte kanten met de zonweerspiegeling op het ijs. De sporen van het wild in de sneeuw verraden dat er toch nog enige activiteit valt waar te nemen. Het water verlaten door de vogels, met af en toe de bomen die je hoort kraken door een koude noordenwind. Ik kan niet wachten tot de dagen weer wat langer gaan duren, het ijs smelt en ik weer op jacht kan.

Links onder de schub en rechts de koikarper

Het is begin april en de zon laat weer eens van horen. Nu het ijs al een tijdje weg is, ben ik weer vaker aan de waterkant te vinden. Door de oplopende watertemperatuur hoop ik toch mijn eerste karper van het jaar te gaan vangen. Onderweg naar een nieuw water hoop ik dat de vissen al te zien zijn in de bovenste laag van het water. Ik hou van de tijd waarin de natuur weer op gang komt, de vogels gaan weer een nestje bouwen, de lentebloesem komt weer aan de takken en de karpers zijn weer makkelijk op te speuren. Als ik de auto stilzet vlakbij het water, kom ik erachter dat ik mijn laarzen vergeten ben. Het water ligt diep in de natuur ligt verscholen en na een hindernisbaan van omgevallen bomen, grote modderpoelen en een paar brandnetelbossen ben ik uiteindelijk toch bijna bij het water aangekomen. Nadat ik het lange, bijna onbegaanbare pad heb afgelegd zie ik een glimp van het water. Met drijfnatte schoenen loop ik naar het water, meteen vooraan in een hoekje is het al prijs. Twee grote vissen liggen er al te zonnen. De een is een grote koikarper en de ander een mooie dikke schub. Snel een foto maken, zo heb ik toch een bewijs en natuurlijk de herinnering. Nu in deze tijd van het jaar kan alles. Het is warm in de bovenste laag, snel gooi ik maar een paar korsten in de buurt van de vissen. Meteen volgt er een grote boeggolf! Ik baal als een stekker. Ik blijf nog even wachten maar helaas komen ze niet meer terug en moet ik het enkel doen met de foto die ik heb kunnen maken. Met doorweekte schoenen eindigt dit avontuur in een flop. En als klap op de vuurpijl kom ik erachter dat ik constant ongeveer 30 meter naast een nog redelijk begaanbaar pad heb gelopen.

Ik neem me voor dat ik nog een heel seizoen voor me heb liggen en dat ik eigenlijk nog van start moet gaan. De lente begint nu echt op gang te komen, over een week ga ik naar Frankrijk en de vooruitzichten zien er goed uit. Maar nu het toch ook mooi weer, dus pak ik toch maar eens wat visspullen en een zak brood om te vissen. Dit keer op een ander water maar nu wel met resultaat. Als ik op het water aankom zie ik al een paar vissen bovenin liggen, snel gooi ik wat korsten in het water. Een aantal vissen kommen er ook direct op af en zo weet ik als snel een mooie schub te landen. De rust is verstoord en de andere vissen zijn weg. Maar zo is het eerste klusje van het jaar geklaard en kan ik de eerste foto’s op mijn laptop zetten. Zo kan ik toch met al een mooie vangst naar het beloofde land heen om daar mijn slag proberen te slaan.

De grootste in Frankrijk

De kogel is door de kerk, een reeks mooie vissen heb ik kunnen vangen in Frankrijk. Het is fijn om een goede oppepper te krijgen na een koude en zeer lange winter. Met veel vertrouwen kan ik dit jaar van start op mijn thuiswater. Een water midden in de bossen van Brabant. Met een prachtig oud bestand aan vissen wat ervoor zorgt dat het er met regelmaat heel druk kan zijn. Maar nu in het voor jaar is, en het met regelmaat ook nog koud is het voor een lange tijd rustig aan het water. De vissen zijn nog niet afgepaaid en daardoor zitten ze wat hoger in het gewicht. Een voerstrategie wordt in elkaar gezet, elke dag een kleine voerhoeveelheid moet ervoor zorgen dat de vis gaat azen. Ik kies voor korte rigs en klein aas omdat ik vermoed dat de vis nog niet heel actief aast. Aangezien het momenteel een rustig water is kan ik lekker mijn eigen gang gaan. Een vismaat van me “Twan” heeft al een paar nachten gezeten en al paar mooie vissen gevangen, daardoor heb ik er wat meer vertrouwen in, en denk dan ook dat het voer ook echt opgegeten word.

Twan met een mooie spiegel

Een hagelbui gooit roet in het eten

De eerste nacht gaat van start, na eerst een hagelbui te hebben gehad zie ik het nu maar somber in. Het water is weer iets teruggevallen in temperatuur, en dit maakt het me allemaal niet makkelijker. De hele avond zit ik te wachten op die eerste run tot ik het eigenlijk niet meer volhoud en toch maar besluit om te gaan slapen. Het is midden in de nacht als ik wakker word door een rustige aanbeet, een krachtige dril volgt en het blijkt het om een langgerekte schub van rond de twintig pond te gaan. ‘s Ochtends krijg ik ook nog een aanbeet, lekker in het zonnetje sta ik te genieten van een vis die er wel voor wil vechten. Na een fantastische dril kan ik mijn schepnet weer onder een mooie schub schuiven. De vis wordt gewogen en dit is dan de tweede twintig ponder deze sessie. De voerstrategie doet zijn werk goed. De ondiepe plekken in de zon zorgen ervoor dat er met regelmaat een vis in mijn net beland. De weken erop blijft het wisselvallig weer, en de zon wil maar niet doorkomen. Daardoor is de vis nog steeds niet afgepaaid, maar daardoor nu wel helemaal vol met kuit.

Een krachtige vis!

De laatste schub

Het is weer tijd om te gaan vissen het is weer weekend en als nel zit ik aan het water. Het weer zit mee, de zon kwam de afgelopen week steeds vaker en langer door. Een stek iets meer richting de paaizone werd daarom ook gekozen en aangevoerd met wat snel verteerbare wintermix bol die ik nog overhad van een buitenlandse strip in de winter. Ik kies voor deze boilies omdat de flavour die erin zit op alcohol basis is, en daardoor sneller uitlekt in het wat koudere water. Ik wil ook voorkomen dat de vis verzadigd raakt, het snel verteerbare voer, in kleine hoeveelheden zorgt ervoor dat de vis in de koudere periodes wat vaker kan komen azen. Het blijkt een gouden zet. Bij Twan in ieder gaval. De vissen lusten er wel pap van en de een na de andere vis komt eruit voor hem. Het is duidelijk dat de vis zich aan het verzamelen is. Maar niet bij mij, mijn hengels blijven ongeroerd op de steunen liggen. Ik heb een net wat andere stek, deze stek heeft alleen het avond zonnetje. Maar ik vertrouw erop dat de grotere vissen deze stek nog gaan bezoeken voordat ze naar het paaigebied vertrekken. Het is goed te merken dat de lente zijn intrede doet, de muggen zoemen al de hele dagrond ons hoofd en met regelmaat voel je een irriterende steek. We hebben er helemaal genoeg van en we proberen zoveel muggen dood te slaan. Na een half uur hebben we al 30 muggen naar de eeuwige jachtvelden te hebben gestuurd.

De pechvogels!

Proost…

Met een mooie zonsondergang valt de avond en de aanbeten van Twan vallen op dat moment ook stil. De vis vertrekt duidelijk van het ondiepe. Overdag sprongen ze op het ondiepe gedeelte maar nu hoor je af en toe een grote plof op de diepere gedeeltes. Mijn hengels liggen iets dieper dan die van Twan dus ik ga met veel vertrouwen mijn tentje in, met de hoop dat ik ook nog een mooie vis mag vangen. Verslagen word ik de ochtend erop wakker, na een lekker bakje thee besluit ik om even mijn hengels in te draaien. Alles ziet er nog perfect uit dus daar heeft het niet aan gelegen. Snel word alles weer terug op zijn plaats gelegd. Ik kijk even bij Twan om polshoogte te nemen. Bij hem is het ook de hele nacht stil gebleven maar, aan de overkant tegen het riet is al weer wat activiteit te bespeuren, af en toe zie je een paar rietstengels plat gaan terwijl er geen zuchtje wind staat. Het ziet ernaar uit dat de kleinere vissen al zijn gaan kuitschieten. Terwijl we genieten van wat wat er zich aan de overzijde afspeeld hoor ik een tutje uit de verte, dat was een van mijn hengels. Met een beetje vaart loop ik naar mijn hengels en halverwege krijg ik dan toch

De eerste voor mij…

Twan in zijn nopjes!

Die verlossende fluiter, en snel pak ik de hengel. De hengel buigt langzaam door, de trage maar zware stoten op de top van de hengel verraden dat dit om een van de grotere vissen gaat. Dan ineens niet veel later ook een fluiter op de hengel van Twan. Nu is het Twan die snel moet handelen. Hij ligt pal tegen het riet aan, waar er zoveel activiteit viel te bespeuren. Hier staan we dan allebei met een kromme hengel. Na twintig minuten trekt Twan een dikke spiegel in zijn net. De spiegel gaat net over de 15kg grens en de eerste Nederlandse dertiger dit jaar voor Twan is een fijt. Ook de vis die ik eraan heb zitten begint de strijd op te geven. De kop komt boven en snel steek ik het net eronder. Ik zie meteen dat het om een van de bekende vissen gaat, een mooie grote grijze schub met een zwart oog. Na het wegen blijkt ook dat deze vis net over de 15kg grens gaat. De vissen zitten profvol kuit, en het zal niet heel lang meer gaan duren voordat de vis weer op een laag gewicht zit. We maken wat foto’s en vragen aan een voorbijganger of hij een foto wil maken van ons samen. De vissen zijn teruggezet. En de hengel gaat er nog voor even terug in. Niet heel veel later vertrekt dezelfde hengel weer, ook dit is weer een grotere vis. Nadat de vis een aantal vluchtpogingen probeert uit te voeren, gooi de vis de handdoek in de ring en glijd er een bijna leder mijn net in. Deze vis gaat de 15 kilo niet halen maar het gaat toch om een mooi exemplaar. Met een mooie spiegel van halverwege de twintig pond als afsluiter, konden we deze sessie wel eens een succes noemen.

Hoe meer zielen, hoe meer vreugd

De laatste

De week erop heeft de zon goed zijn best gedaan om het water op te warmen, het duurde daardoor ook niet lang meer voordat ook de grotere vissen begonnen met paaien. Het is prachtig om zoiets te zien en als het onder je voeten gebeurd word je al helemaal een klein kind. Maar dat is dan wel het teken om mijn energie in andere wateren te gaan steken. De vissen zakken weer terug in gewicht en gaan nu genieten van het mooie weer.

THE END!

Rik van Heugten