Artikelen

Het gespuis

De zon is nog maar net onder of het gespuis (in de vorm van ratten) rent alweer rond. Een van de harige ettertjes was zojuist zelfs zo brutaal om over de op de grond liggende hengel heen te springen. Ik heb het niet zo op die beesten en zie ze liever niet dan wel. Het kost me dan ook de nodige moeite om me volledig te concentreren op het breekstaafje dat in het zwarte water danst.
Als jong kereltje klonk het al zo spannend toen ik van de buurman van mijn oom hoorde dat hij vaak hele nachten op karper viste. Met een tentje en elektronische beetmelders zat hij dan langs een kanaal in het midden van Limburg. Op de foto’s zag ik meerpalen, bruggen, een sluis en ontzettend lange rietkragen. Als hij geluk had mocht hij ’s ochtends sjouwen met bewaarzakken die gevuld waren met echte kanaalzwijnen.

Ondertussen ben ik van een jong kereltje veranderd in een (hopelijk) echte kerel. De nachten in een tentje zijn niet meer vreemd. Soms zag ik het groene canvas zelfs vaker dan het plafond van mijn slaapkamer. De sterren en de in het water spiegelende maan waren dan mijn gezelschap en als ik echt geluk had kwam er eens een mooie karper op bezoek. In de ochtend werd ik vaak getrakteerd op zwaar gedreun in een dichte mist. Springende bakbeesten, zoekend naar mijn aas. Of net zoals mij zoekend… naar rust in hun donder.

Zoekend naar rust in mijn donder

Als ik geen nachten viste waren het vaak avondjes die, tot teleurstelling van mijn nachtrust, altijd verlengd werden tot ergens in het duister. En nu is het weer zover. De druk is er even af en ik trek het niet om nog flink wat nachten te vissen. Eventjes lekker aanrommelen met een penhengel is het geen waar ik nu het meeste plezier in heb. Het zal wel de afwisseling zijn die het zo leuk houdt. Maar toch zit ik weer in het kille donker terwijl ik begluurd word door een stel smerige rattenoogjes. En elke keer word het weer later dan verwacht. Slapen? Dat doe ik dan maar wat minder.
De afgelopen weken leerde me dat pas rond de schemering de karpers dit deel van het water bezoeken. Wachten ze tot de rust het overneemt van de dagvissers of liggen ze overdag lekker lui te zonnen en te dagdromen over mijn goudgele korreltjes maïs? Vandaag ben ik in ieder geval zo slim om overdag wat te voeren en daarna thuis na het eten nog een dutje te doen op de bank. Als Mark me niet wakker had gebeld had ik me zelfs nog verslapen en zou ik hier nu niet zitten.

Vlak bij mijn voeten zie ik een muisje trippelen. Het klein beestje zoekt naar wat te eten en ik gooi een maïspitje in zijn richting. Nieuwsgierig komt hij iets dichterbij om het te pakken. Niet veel later herhaalt het ritueel zich en krijgt hij een lekker zoet snackje. In het donker zie ik nog net hoe hij richting de gele korrel springt.
Een plons in het midden van het water trekt mijn aandacht terug naar de reden van mijn aanwezigheid. Was het een karper? Of een zeelt? Het zal me weinig uitmaken aangezien ik een beetje op beide gok. Eens kans op een mooie karper heb ik vandaag overigens al gehad, maar die moest ik weer verkloten door te vroeg aan te slaan. Of zal het een lijnzwemmer zijn geweest? Anyway… toen ik twee uur geleden begon met vissen ging de pen al binnen enkele seconden aan de wandel, gevolgd door een zwiep met de hengel en een boeggolf die richting de overkant rolde. Helaas. Gelukkig heb ik nog eventjes en ik hoop dan ook dat ik nog een herkansing ga krijgen. Maar vooralsnog lijkt het er op dat de karper aan iedereen heeft verteld dat er in de hoek een visser zit.

Ik ga nog even kijken of er in het andere hoekje nog iets te beleven valt. Ook daar ligt in ieder geval al een flink aantal uren een bedje van het door mij aangeboden aas en ik kan me niet voorstellen dat daar nog geen vis van heeft gesnoept.
Voorzichtig laat ik het aas voor een grote buis zakken en nestel ik me in het stoeltje. Binnen een minuut is het breekstaafje in de diepte verdwenen en sla ik wederom mis. Ik controleer de haak, prik er nieuw aas op en laat hem weer te water. Nu duurt het nog geen tien seconden voordat ik weer mis. De derde, vierde en vijfde keer zijn wel raak. Het drietal voorns maakt me duidelijk dat de guppenclub ook gewoon in het donker doorgaat.
Ik probeer het nog heel eventjes in de hoop dat er een forsere vis tussen door loopt. Door een drietal maïskorrels op de haak te schuiven lukt het me om een aanbeet iets langer uit te stellen. Ook op deze stek hoor ik ineens iets ritselen. Naast me zit iets tussen de struiken en aan het geluid te horen komt het dichterbij. Dan zie ik de rat over een stukje beschoeiing rennen. Hij komt mijn kant uit en ineens bedenk ik iets leuks.
Hij is nu vlak bij me en moet als hij door wilt rennen over mijn hengel springen. En ja… hij wil met een sprongetje over die vreemde stok die zijn weg belemmert heen. Precies op het moment dat hij springt geef ik een haal met de hengel. Raak! De rat vliegt door de lucht, maakt een hels kabaal en verdwijnt weer tussen de struiken. Snel pak ik mijn spullen en ga ik weer naar de vorige stek.

Ik zit constant met mijn ogen te knijpen om het lichtje te kunnen zien. De vermoeidheid en constant turen naar een breekstaafje beginnen nu hun tol te eisen. Elke keer als ik met mijn ogen knipper duurt het langer voordat ik de lichtgevende antenne weer terug vind. Plotseling valt het me op dat het wel erg lang duurt. De pen is weg en er hangt een vis aan. Aan de andere kant voel ik gebonk en de lichte karperstok buigt nederig voor de tegenstander. Als de vis in het net verdwijnt zie ik dat het voor de kracht een verassend kleine zeelt is.
Waar een vis is zitten er meer en ik plak er nog een paar minuten aan vast. Leanne is er onderhand wel aan gewend dat ik op tijd komen en vissen niet vaak samen gaan.

Kevin Diederen