Artikelen

De Zuidwillemsvaart – Deel 3

Het is midden in de winter en in de schaduw van het maanlicht sta ik 's nachts naast mijn hengels. Ineens hoor ik een klap, aan de overzijde van het kanaal is een auto tegen een boom aan gevlogen. Niet veel later zie ik een grote vlammenzee de boom invliegen. Een aantal mensen ernaast staan te schreeuwen en te krijsen, maar zij hebben het nog overleeft. De brandweer komt aanrijden en blust het vuur. En dat allemaal terwijl ik aan de andere kant “rustig” aan het vissen ben en het wel kan schudden om met deze herrie nog een aanbeet te krijgen.


Mijn visserij in het voorjaar speelt zich af op de put bij mij in de buurt. We zitten bijna in de zomer en op de put zijn de vissen afgepaaid, ze zitten nu dus op een laag gewicht. Ik zie het niet zitten om nu nog verder te vissen op de put, en de Zuidwillemsvaart blijft toch altijd een enorme aantrekkingskracht op me uitoefenen. Het is nu ondertussen laat in de lente,maar het is wel de beste tijd voor de stek die ik gekozen heb dit jaar. Het is dezelfde stek als vorig jaar. Ik ken de stek, dus de keuze is gemaakt. Met deze hittegolf dit jaar lijkt het me verstandig om ergens te gaan zitten met veel zuurstof en waar vind je aan een kanaal veel zuurstof? Ja juist, aan de onderkant van de sluis waar het water er met veel geweld uitgedenderd komt. Wat me is opgevallen tijdens de voerbeurten, is dat er bijna niemand zit te vissen dit jaar op dat stuk. Dus mijn verwachtingen zijn hoog.

Het WK is begonnen en op de radio kan ik zo mooi de wedstrijd Duitsland - Australië volgen. Na anderhalf uur voetballen op en wint Duitsland met vier nul. Als ik aan de brugwachter vraag of er nog boten aan komen weet hij door nee ze zeggen een grote glimlach om mijn gezicht te toveren, Nu kan het voer erop en zo weet ik zeker dat het niet van zijn plaats raakt. Ik weet van het jaar ervoor dat de meeste aanbeten hier in de morgen komen, en zo word ik ook deze morgen weer wakker. s’ochtens rond een uur of zeven krijg ik de run. Ik probeer de tent open te ritsen maar de rits werkt niet echt mee, snel kruip ik onder de tent door en pak ik de hengel op. Veel is er niet voor nodig om deze vis binnen te halen, hij zwemt als een mak lammetje mijn net in en ik behandel hem alsof het mijn beste vriend is. Snel een fotootje en de vriendelijke vis mag weer terug het water in. De volgende dag is het dan zover de eerste wedstrijd van Nederland. Een dag om niet snel te vergeten, nadat Nederland de wedstrijd heeft gewonnen valt er dus ook iets te vieren. Een aantal biertjes worden gedronken en ik stap de fiets op. Niet zo slim want ik maak een val en breek mijn sleutelbeen. Nu kan ik zes weken niet gaan vissen! Wat een hel. Gelukkig ben kijk ik graag voetbal en zo kan ik bijna elke wedstrijd van het WK zien.

De vriendelijke vis...

Kijk niet terug naar de teleurstellingen van gisteren, maar leef met je dromen naar morgen! Een zin de me wel raakt, Het geeft me moed en laat me inzien dat je niet alles zelf in de hand hebt. Maar je er wel het beste van moet maken. het is nu zes weken geleden dat mijn sleutelbeen was gebroken, Nederland is helaas net geen wereldkampioen geworden. Maar ik heb een heleboel voorbereidingen gedaan. Twee weken lang ben ik om de dag gaan voeren en mijn vertrouwen in die stek staat op tweehonderd procent.


Mijn vriendin gaat normaal gesproken niet mee vissen. Maar door die verhalen die ik haar altijd vertel over hoe leuk het is en hoe groot en sterk de vissen zijn wou ze toch een keer mee. ze dacht dat karpervissen wel leuk te vinden. Doordat ik laat op de stek ben doet de nacht zijn intrede al snel . Anders dan normaal krijg ik vroeg in de nacht beet, hup de vrouw mee naar buiten. “Brrr wat is het koud” “doet dat geen pijn bij die vis” “duurt het nog lang”. Na een lange tien minuten ligt de vis op de mat en worden er een paar foto’s gemaakt. Een paar uur later is het weer prijs maar nu blijft ze liggen. Eindelijk rust, en op mijn gemak dril ik de vis terwijl de zon achter me rustig begint op te komen. Ik maak mijn vriendin weer wakker en ze komt al klagend de tent uit “Alweer” waarop ik antwoord met een vrolijk gezicht. JA ALWEER! Ze gaat de tent chagrijnig weer in. Na een dril van een kwartier steek ik het schepnet het water in. De vis verschiet en snel zwemt hij de hoek om,net daar om de hoek waar het vol licht met lelies. Hij gaat als en speer ik kan hem niet houden ik zie het hele leliebed op en neer gaan. De vis zit potvast maar wat die vis kan, kan ik ook! Als die vis de lelies in zwemt dan doe ik dat ook. Dus ik als een gek het water in om de vis los te maken na het een en ander geklungel kruip ik de kant weer op en maak de dril af om dan mijn vriendin maar weer een lekker wakker te maken voor een paar foto’s. Deze krachtpatser verdient het wel om op de foto te gaan. En het is voorlopig wel de laatste nacht geweest dat mijn vriendin meeging, ze vond het maar zielig voor de vissen. Wij mannen waren ook hartstikke gestoord dat we midden in de nacht naar buiten gaan om een vis binnen te halen, terwijl je ook lekker warm in bed kan liggen. En dat verhaal dat karpervissers luie vissers waren heeft ze maar weer netjes teruggenomen.

Jij de lelies in? dan ik ook!

De stek loopt als een trein. En het word tijd dat ik maar weer ga vissen. Een kereltje van een jaar of veertien dat bij ons in de straat woont wou een keer mee gaan vissen. Hij vist al redelijk serieus en wist al eerder dit jaar op het kanaal een paar mooie vissen te vangen. Aan gekomen op de stek gaan we door de hitte we eerst wat rondjes zwemmen in het kanaal. Dit doe ik ook zodat ik de stek beter leer kennen niet alleen de dieptes maar ook welke kleur bodem , waar de obstakels zitten hen hoe ze eruitzien, hoe hard of zacht de bodem is. En als je jezelf dan een beetje inbeeld hoe een vis je stek benadert kan je ook je lijnen beter verstoppen je rigs beter plaatsen en dus meer vis vangen. Ook toen ik onderwater was merkte ik iets wat ik nog niet wist, een kilometer verderop zag ik een boot aankomen. Toen ik onderwater zat hoorde ik de motor al draaien terwijl ik boven water helemaal niets hoorde. Zo weten de vissen al lang van te voren of er een boot aankomt, ze kunnen zich dan weer op tijd terugtrekken en zich naar een veilige zone verplaatsen. Aan de kant waar ik nooit vis vonden we ineens een uitloper van een meter diep, behoorlijk verschil met de rest want drie meter naar het midden is het twee en een halve meter diep. Ik vertel Dave dat hij daar zijn laatste meter maar eens moet droppen. 's nachts is het akelig stil, ik word wakker van de zon die van mijn tent een oven maakt. Ik loop naar buiten en zie Dave ineens met een kromme hengel staan. Na een dril van een goed halfuur gaat het schepnet onder een mooie spiegel. Toen de vis op de kant lag zagen we dat het toch wel om een van de oudere vissen ging. de vis in de weegzak en met een dikke 14 kilo was het Dave zijn dikste spiegel. Zo zie je maar weer dat de Zuidwillemsvaart genoeg te bieden heeft, ook voor de jongere vissers. Zolang je eerst maar een je stek verkent, dat kan zwemmend met de boot maar evengoed met een pijlhengel.

Dave met een dikke kanaalspiegel

De Bouwvak begint ,en er is een invasie van karpervissers op de Zuidwillemsvaart. Eigenlijk wel ritueel op de Zuid, De bouwvakkers hebben vakantie en ook zij genieten van een leuke hobby die karpervissen heet. Ik ben er een week tussenuit dus nu is het maar hopen dat het rustig blijft op de stek waar ik zo graag zit te vissen. Als ik anderhalve week later weer terug ben van vakantie heb ik zin om de instant fisherman uit te gaan hangen, lekker instant vissen en hopen dat de vis al op de stek ligt. het is negen uur en op de stek zie ik een rod pod staan. Ik zet mijn auto stil en begin een gesprek met de goede man. Hij is gelukkig niet op karper aan het vissen. Hij vond het goed dat ik naast hem kwam zitten. Net toen ik mijn lijnen in had liggen kwam er een diepe boot voorbij. Het is toch belangrijk dat je dan je lijnen even binnendraait. De kans bestaat dat de boot je lijn meepakt, dat zorgt voor lijnbreuk en daardoor ligt er weer een stuk lood met een verse onderlijn pal naast je stek. Maargoed… Ik ging bij de goede man zitten en we begonnen over het karpervissen, hij viste al een aantal jaren niet meer op karper,hij had twintig jaar internsief gevist en een hele rits grote vissen gevangen. Hij kon er de tijd alleen niet meer voor opbrengen, hij vond het wel leuk dat ik er kwam vissen. Ik bracht hem op de hoogte van de karpervisserij, wat nieuwtjes en wat weetjes. Zo werd het al snel werd het laat, en rond een uur of twee 's nachts net toen de goede man wou gaan opruimen kreeg ik een aanbeet. Na een erg korte dril lag er ineens wel een hele grote vis in het net. De goede man tilde het net op en zij “dit is een vijftien kilo vis, ik weet het zeker” na weging bleek de vis 15,2 kilo. De goede man zij nog dat hij op deze manier wel weer heimwee kreeg naar zijn oude vertrouwde hobby. Ik hing vis in de zak en belde mijn neef op meteen om 's morgens vroeg een paar foto’s te knippen. Ik kreeg nog twee aanbeten een brasem en een kleine schub. Zo had ik mijn doelstelling op deze stek toch nog bereikt, zo kan ik op naar de volgende stek want het najaar staat op me te wachten.

15,2 kilo karpervlees

Het is alweer najaar en de moet zit er goed in, een aantal buitenlandse trips staan nog gepland maar het kanaal word zeker niet vergeten, een paar nachten kan ik er toch nog gaan vissen. Of ik wat ga vangen weet ik niet, maar aan de bovenkant van de sluis moet het gaan gebeuren een paar taluds worden gevonden en het voorvoeren kan beginnen. Het moment is aangekomen, de eerste nacht op een nieuwe stek. Mijn verwachtingen lopen niet heel erg hoog op want ik heb mezelf een paar jaar terug al stukgelopen op dat stuk, een hele reeks aan sessies was ik gaan vissen zonder enig resultaat. Een enkel karpertje van een kilo of 3 had ik er gevangen. Maar nu is mijn aanpak beter en ik heb weer wat meer ervaring. Maar of dat genoeg is? We zullen zien.


Als ik klaar ben met werken ga ik snel mijn spullen pakken en vissen maar! in ieder geval dat was de bedoeling. Als ik rondkijk op de plek waar ik normaal mijn visspullen neerleg zie ik ineens dat alles weg is. Na alles afgezocht te hebben zie ik aan de achterkant van de garage dat er is ingebroken. Alles weg! Wat een Pech! Op het kanaal laat ik me voorlopig niet meer zien, eerst een nieuwe karperset aanschaffen en dan volgend jaar weer lekker knallen en dikke bakken sleuren!

Rik Van Heugten