Gekronkel – 50: Hide’nseek en een nieuw winterwater

Woensdagavond, 20.30uur. De telefoon gaat en ik neem op met de woorden: “Zo, jij bent stipt”. Aan de andere kant klinkt een korte lach en dan zegt hij: “hier in het noorden is half negen, half negen”. Een klein uur later druk ik op het rode knopje. Het voelt goed dat er mensen zijn die nog gekker zijn dan je zelf soms denkt te zijn. Mensen die gewoon mens zijn, maar tegelijk bloedfanatiek als het gaat om de dingen waar ze mee bezig zijn. Herwin, schrijf alsjeblieft ooit een stuk over het maken van je koivijver.

Rond middernacht, als Elles terug is van de muziek, graai ik de voerspullen en wat boilies bij elkaar. Nog even voeren. Om kwart voor twee lig ik in mijn bedje. Een paar uur slapen voordat de arbeid weer roept.

Donderdagochtend kijk ik alvast op het beveiligde gedeelte van de KNMI site. Daar durf ik nu bijna blind op te varen. De verwachting klopt gewoon altijd. Dat wordt spannend voor de komende nacht. De wind draait rond de goede tijd naar het westen, pal op mijn stek. Verder stond er wekenlang een koude oostenwind die pas deze week vanuit het zuidwesten begon te waaien. Ze blaast lekker door, voelt goed. De volgende dag is de windvoorspelling nog ongewijzigd. Ik voel me als een kind dat uitkijkt naar pakjesavond. Dat wordt een lange dag op kantoor…

Weersverwachting regio midden op donderdagochtend en vrijdagochtend.

Neef is ook vol zelfvertrouwen. Hij heeft een paar weken gevoerd op een groot, moeilijk water. We wensen elkaar goede vangsten toe. Hij is dit jaar een paar keer heel dicht bij een grote vis geweest. Een keer tijdens het oppervlakte vissen en een keer eerder, toen hij de topvis verspeelde. Ik hoop dat hij nog een bak in zijn boekje mag bijschrijven dit jaar.

Zelf ben ik ook vol vertrouwen. Kan niet mis gaan en dat gebeurd ook niet. Om 23.00uur vang ik de eerste en rond 2.00uur de tweede. Eén kwam van 3 meter diepte en de ander van 6.00 meter, op de hexagraph. Twee mooie spiegels. Helaas was de tweede vis een dubbel van oktober, maar je hoort mij niet klagen. Die eerste vis is weer zo’n zwaargebouwde spiegel. Scherpe knik achter de kop en een vol buikje. Die gaat volgend jaar over de 15kg heen. Het plannetje werkt tot nu toe nog prima. Regelmatig voeren, niet teveel.



De week er op, is het weer nauwelijks veranderd. Overdag een graad of tien en ’s nachts een graad of 5. De wind komt nog steeds uit de goede hoek. Prima visweer. Om 19.45uur liggen de hengels er in. Binnen een kwartier hangt er al een schubje aan de hexagraph. Dat gaat goed. Snel de hengel er weer in voor de vis op de foto mag.

Prachtige, forse bouw. Kom jij over 10 jaar maar eens terug.

Zodra de hengel weer op de steunen ligt, gebeurd dat wat eens moest gebeuren: controle, 2 man sterk. Zij zijn niet onredelijk en ik wil dat ook niet zijn. Sterker nog, zij staan in hun gelijk. Een proces verbaal is het resultaat. Terwijl ik opruim kletsen we wat over en weer. Alle drie hebben we een militair verleden, wat een soort band schept. Terwijl ik de spullen naar de auto sleep, nemen we afscheid. Deze mannen doen ook hun werk, al baal ik er van dat mijn campagne hier over en uit is. Mijn schuilplaats is ontdekt en het heeft geen zin hier terug te keren.

Dennis is de eerste die de klaagzang te horen krijgt, daarna Jan Coolen. Jan zit ook verstopt, ergens in het zuiden. Bedankt voor het aanhoren mannen, erg gewaardeerd.

Naar huis gaan is geen optie voor me. Dan maar een ander water, niet ver hier vandaan. Ook hier zijn de snelgroeiers die op hide’nseek zwemmen uitgezet. Eind van de avond liggen er twee stokken op scherp. Ik ken het water en heb een vermoeden waar ze uithangen.

Zo rond een uur of twee gaat er een hengel af. De vis neemt een, niet te stoppen, schot naar rechts. Daarna gaat het over in log hangen. Langzaam komt ze naar me toe, erg spannend wordt het niet meer. Even later gaat het net onder een grote spiegel. Elke vis in deze tijd van het jaar is welkom, maar een decemberdertiger in deze omstandigheden doet me zweven. De storm bereikt me tegen vieren. Wind en regen teisteren m’n slaapzak. Ook op dit water is een paraplu geen mogelijkheid. Het doet me helemaal niets. Alles gaat drijfnat de auto in. Gestoord om in deze omstandigheden buiten te slapen? Ach, het kan veel gekker. Als je beseft dat er mannen waren die soms een week lang in de bergen rond Sarajevo en Split hebben gelegen, overgeleverd aan de winterkoud. Plassen en poepen kon niet of nauwelijks. Uren lang turen door een kijker naar een doel op 500 meter afstand terwijl de winter om je heen raast. Alles is relatief, ook winters karpervissen in Nederland.

Decemberdertiger

Wat moet ik nou? Op hide’nseek ligt er 3 maanden voer en loopt het goed. Op dit water vang ik zomaar een dikke dertiger. Verstoppen gaat hier een stuk makkelijker, dus dat is een pré. Met pijn in mijn hart neem ik afscheid. Hoe lang zou ik ze nog aan het eten hebben kunnen houden? Wie weet krijg ik ooit nog eens een antwoord op deze vraag. De zinnen worden verzet. De pc gaat uit, tijd om te voeren. Eens kijken hoe Jacco’s vezelrijke ijsjes het op dit water doen.



Tot ziens,

Arjen