Gekronkel - 52: Het afsluitwater, maart/ april 2011

Gestimuleerd door de mooie sessies, kon in niet wachten om weer te gaan. Een doordeweeks nachtje wordt ingelast. Elles is begripvol en zwaait me dinsdagavond met de kinderen uit. Vol vertrouwen ga ik de nacht in. Tegen vijven sta ik buiten te wateren en verbaas me dat er nog geen actie is geweest. Nog twee uurtjes te gaan, het kan nog. Helaas eindigt deze nacht in een harde blank. Ook de daaropvolgende nacht lukt het niet om een aanbeet te krijgen. Twee blanks op rij. Wat een schril contrast met de tweede nacht op Het Afsluitwater.

Twee sessies op rij, twee blanks. Daarvoor twee sessies met respectievelijk één aanbeet en vier aanbeten. Is er iets tussen de eerste twee en de daaropvolgende nachten veranderd? Geleid door de stijgende temperaturen en meerder aanbeten, ben ik meer gaan voeren. Van 10 stuks per dag naar 300 gram per dag. De watertemperatuur is daarnaast ook snel opgelopen van 4 naar 10 graden. Als ik dan terugdenk aan vergelijkbare situaties in het verleden, dan lijkt het er op dat vissen even moeten wennen aan een snel wisselende watertemperatuur. Daarbij komt dat ze bij lagere temperaturen vaak nog niet echt azen. Het blijven korte periodes waarbij ze af en toe een tussendoortje halen. Dan zijn 5 boilies per stek eerder een snack in vergelijking tot 300 gram. Toch zegt mijn gevoel dat ik nu door moet gaan met 200 tot 300 gram per dag. De temperatuur blijft maar stijgen, ze moeten toch eens met hun koppen naar beneden. Tijdens een avondje sparren met Jim en Jacco, werd ik nog eventjes door de boiliebakker er op gewezen: “Dat weet je toch…”.

Kluswerk van de vorige winter. De familiewapens staan onder een dikke laklaag te glimmen.

We zijn weer een weekje verder. In de auto voor me rijdt Dennis. We hebben net op een parkeerplaats nog een keer de foto’s van de afgelopen nacht bekeken. De vijfde nacht op het Afsluitwater was er één om in te lijsten. Vijf bakken van spiegelkarpers, met een totaalgewicht van 155 pond, gevangen op een plek waar buitenstaanders niet gewenst zijn. Dennis, kerel, bedankt voor het fotowerk en de moeite om zowel ’s avonds als ’s ochtends langs te komen om de beesten te fotograferen. Super!

Ik kan nu heel sequentieel vangst voor vangst beschrijven, maar daar begin ik niet aan. Het zou één droog verhaal worden. Daarnaast voel ik sterk de noodzaak om e.e.a. te relativeren. Maar voor ik daaraan begin, eerst de foto’s in de volgorde waarop ze gevangen zijn.


Natuurlijk is het mooi om een serie bakken tijdens een nachtje vissen te vangen, maar laten we het eens in het juiste perspectief zetten. Het betreffen vissen die niks gewend zijn. Hoe moeilijk is het dan om, na een paar dagen voeren, zo’n rijtje te pakken? Een kind kan de was doen. Verder praten we hier over een goed bezet water. Het is niet een enorme slok zoals “De verlaten plas”. Even logisch nadenken over waar de vissen zich kunnen ophouden, slim voeren, en ze zitten op je aas. Tenslotte wil ik opmerken dat het hier bijna allemaal snelgroeiers zijn. Blijkbaar heeft iemand het in zijn kop gehad om deze vissen hier stiekem los te laten. Het water is voedselrijk dus, in combinatie met een snel groeiend ras, geeft dit al rap een mooi bestand.

Als je het bovenstaande leest, lijkt het of ik de boel aan het afkraken ben. Begrijp me niet verkeerd, ik ben erg blij met zo’n nacht. Maar tegelijk haast ik me om de realiteit niet uit het oog te verliezen. Laten we ook niet vergeten dat ik de twee nachten er voor gewoon geblankt heb. Misschien viel alles toevallig op zijn plek? Het was hoe dan ook goed om naar mijn gevoel te luisteren en door te gaan met de voerhoeveelheden.

Het hele weekend loop ik met een stomme grijs op mijn kop. Niets kan mijn humeur stuk maken. Het gevolg is wel dat ik nog totaal geen zin heb om op de verlaten plas aan de gang te gaan. Ik had me nog voorgenomen om zondagmiddag met de voerboot en dieptemeter naar de plas te gaan. Nu parkeer ik dat plan maar voor later. Wat zou er nog meer zwemmen op het Afsluitwater? Wat zou er de volgende keer uitkomen? Dit soort vragen gaan voortdurend door mijn hoofd. Tegelijkertijd besef ik dat het hier nu niet veel langer zo door kan gaan. Doordat de dagen lengen zijn er meer mensen op pad. Het is tot nu toe steeds goed gegaan, maar het valt niet mee om onzichtbaar te blijven. Misschien nog één nachtje dan? Het wordt alsmaar lichter waardoor de pakkans ook toeneemt.

Nog één nachtje dus. De hoeveelheid voer wordt nog wat verder opgeschroefd. In de schemer rijd ik de auto het gebied in. Gelukkig houden de militairen zich gedeisd. Snel de paraplu op de verstopplaats en de steuntjes tussen het riet. Even later liggen er twee hengels op scherp. Lang hoeven we deze keer niet te wachten. De eerste vis trekt de Ballista, die deze winter opgeknapt is, helemaal rond. Verder en verder gaat ze, niet te stoppen. Ik moet er achteraan. Nu maar hopen dat er geen patrouille in de buurt is. Na de afstand overbrugd te hebben krijg ik wat meer controle op de vis, maar moe is ze nog lang niet. Zwaar hangt ze in de lijn en neemt regelmatig een aantal meters. Na een tijdje geeft ze dan toch mee. In het maanlicht zie ik een groot, bleek lijf schuin in het water hangen. Voorzichtig schuif ik het net er onder en hijs. Ze ontploft, maar kan geen kant meer op. Het gaat niet lukken om dit gewicht honderdvijftig meter terug naar mijn schuilplaats te slepen. Als een baby sluit ik mijn armen om haar en til haar naar de mat. Daar ligt de “grote grijze”.


Vlug gaat ze op de foto en weer terug. De hengel ligt nog maar net in en weer gaat er een hengel af. Deze zwemt zich helaas in de takken vast. De hengel wordt tussen die knieën geklemd en de kleren gaan uit. Dan plots een harde ruk en een droge knal. De lijn is gebroken…

Het is fijn om een grote vis te vangen, maar het succes wordt overschaduwd door het idee dat er een vis met een haak in de bek en een stuk lijn rondzwemt. Ik ben er kapot van. Na het ingooien biedt de warme slaapzak enige troost. Niet voor lang. Weer een aanbeet. Rennend, met de hengel in de hand, loop ik de takken voorbij. De druk gaat er op. Even gaat de 3,5ponder helemaal hengel rond en beginnen de knietjes te trillen, maar dan valt plots de druk weg. Wie kent het gevoel niet? De haak, eentje waar ik nog niet eerder mee gevist had, schiet los. Na de lijnbreuk had ik enkel nog een onderlijntje liggen met deze haak. Dat doen we dus ook niet meer. Weg vertrouwen. Wat een gepruts.

Zo rond de schemer komt de vierde aanbeet. Met trillende handen dril ik een vis die weer groot voelt. Gelukkig komt er geen derde fiasco, want dit kasteel komt op de mat. Een leder met een hoge rug.


Ik weet niet wat ik moet denken. Moet ik nou blij zijn of balen? Lost die ene vis de onderlijn? Hoe groot was die vis die los schoot? De tijd zal het leren, maar ik waag me voorlopig hier niet meer. De verlaten plas roept me en wat in het vat zit, verzuurd niet.

Tot de volgende keer,
Arjen

Naschrift: inmiddels hebben jullie het gevolg al gelezen in mijn blogs van dit najaar. Hopelijk vangt Dennis komend voorjaar zijn vissen op dit water. Het is hem meer dan gegund. Zorg alleen dat je niet gepakt wordt dit keer ;-)