Gekronkel - 53

De pap is op, de fut er uit. Tijd om afstand te nemen en het materiaal hier en daar weer op te knappen. De laatste jaren heb ik me zo goed in Nederland vermaakt, dat een buitenlandse vistrip me totaal niet aanstond. Als ik achteraf naar het aantal gereden kilometers kijk, dan kun je daar makkelijk een aantal keren voor naar Frankrijk. Niets was me te gek. Twee, soms drie wateren tegelijk aanvoeren. Vanaf december zelfs dagelijks om de vissen bezig te houden. 50 Kilometer per dag om een handje op het ene en een handje op een ander water te voeren.

Genoeg voor 2 wateren

Maar de tegenzin die zich als een duiveltje op mijn schouder zette was niet te ontkennen. Mijn optimisme en doorzettingsvermogen moest wijken, tegen je gevoel in gaan stompt op den duur af. Vroeger was je nog wel eens geneigd om om je heen te kijken. “Pietje vangt nog goed daar en daar en Jantje harkt ze op de gigantenput bij elkaar”. Uiteindelijk leer je dat vergelijken net zo demotiverend werkt. Het is iets psychisch namelijk, dat voortkomt uit een oerdrang. Noem het overleven. Wie is de sterkste, wie kan het meest. We kijken allemaal naar een ander en meten onze eigen “prestaties” aan die van anderen. Prima natuurlijk, zolang dat niet de leidraad wordt. Want dan wordt het een “moeten” en het gevolg is uiteindelijke een advertentie op marktplaats. De woorden van Joris zijn zo treffend: “ga vissen, vergeet je hengels”. Laat die maar eens op je inwerken.

Voorlopig even de laatste

Tijd om wat met het materiaal aan de slag te gaan dus. Eerst een plek vinden om materiaal wat niet vaak gebruikt wordt op te ruimen, te beginnen met de hengels. Deze krijgen een plekje in een nieuw hengelrek. Het voelt lekker om de nieuwe rekken op te hangen. Van mijn eerste setje van drie handbouw stokken, van 20 jaar geleden, is er nog slechts één heel. Een tweeponder met gedeelde kurken greep, bordeau rode wikkelingen, Fuji Sic en onder de krassen. Een brok herinnering die als eerste een mooi plekje krijgt. Dan de andere stokken. Herinneringen komen boven en mijn gedachten gaan uit naar nevelige ochtenden, koude winters en warme zomeravonden. Heerlijk. Het “afstand-nemen” is goed begonnen.

De Bruce and Walkers die dit jaar aan de verzameling toegevoegd werden kunnen er ook bij. In december is er nog intensief mee gevist en gevangen. Het kurk ziet er weer mooi uit na een sopje. Van één van de stokken was de sticker verkleurd en verweerd. Kay, van Bruce and Walker, moest het pand door maar vond nog het juiste setje. Dat ligt al een tijdje klaar om geplaatst te worden. Dan realiseer ik me dat een laag 2K lak over de sticker geen verkeerde optie is. Terwijl de kinderen op bed liggen, knutsel ik opnieuw een tandwielkast van Lego in elkaar om de hengel langzaam te kunnen laten draaien. Even testen. Hij draait lekker soepel en langzaam genoeg. Dat stickertje kan er binnenkort opgeplakt worden. Pak ik meteen het schepnet mee. Het conetje daarvan moet vastgelijmd worden.


De digitale voltmeter en de visvinder van de voerboot doen het niet meer. Over de telefoon geeft Leon wat tips, maar daarmee lukt het mij niet om de problemen op te lossen. Dat wordt binnenkort een retourtje Arnhem. Ook geen straf. Ik lees soms wat tegenstrijdige berichten op het forum, maar ik deel de negatieve niet. Leon wil echt verder helpen. Eenmaal in Arnhem lijkt het euvel snel verholpen, maar hij vraagt of het een idee is dat hij hem nog een paar dagen houd om proef te varen. “Ik vind het zo vervelend voor je dat je helemaal vanuit Nieuwegein naar Arnhem moet rijden. Je komt naar Zwolle? Dan neem ik hem zaterdag voor je mee en werkt alles weer op en top en heb ik het goed getest voor je”, zegt hij. Ouderwetse service en een no-nonsense instelling, daar houd ik van.

Langzaam wordt het to-do lijstje langer en worden er acties afgewerkt. Al doende gaan mijn gedachten terug en durf ik zo af en toe te dromen over het komende seizoen, maar voorlopig is het prima zo. Met wat vrienden besluiten we mee te doen met de Sluizenloop. Dat wordt trainen en nog eens trainen. Mijn conditie zit op een dieptepunt. Een leuke App helpt zeker. “Runmeter” staat sinds kort op mijn eerste pagina met Apps.

Bij deze besluit ik dan ook om weer een paar weken te stoppen met de blogs. De zinnen worden even op wat andere zaken gezet zodat we met frisse zin het voorjaar kunnen bespreken in de 2-wekelijkse blogs. Voor degenen die doorgaan: goede vangsten gewenst en tot later! Tot ziens,
Arjen