Leerzame roadtrip door Oostenrijk – Effectief karpervissen met Raf van Opstal

KWO Redactie
https://karperwereld.nl/wp-content/uploads/2018/11/raf-van-opstal-karper-vissen-oostenrijk-header-1050x722.jpg

Als er iemand is waar we veel respect voor hebben, dan is het wel voor de Belgische strijder Raf van Opstal. Sinds jaar en dag vist hij, vaak helemaal in z'n uppie, op brute wateren verspreid over heel Europa. Op zijn Facebookpagina deelt hij vol passie zijn avonturen met een schrijfstijl die door veel vissers wordt gewaardeerd.

De meeste buitenlandse visuren spendeerde Raf in Frankrijk, veelal met succes!

Alert zijn, denken als een karper, omgaan met hengeldruk en slim vissen...

Ook op de KWO redactie krijgen we deze rakker in de smiezen en toen hij recent een mooi avontuur aan het beleven was in Oostenrijk vroegen we Raf of hij dit met de karpervissers uit de Benelux wilde delen op KWO. Immers: een kijkje in de visserij van een succesvolle visser is altijd interessant en speciaal voor jullie benoemd Raf in dit stuk een aantal zaken die hem helpen om de puzzelstukjes te kunnen leggen. Alert zijn, denken als een karper, omgaan met hengeldruk en slim vissen... Nieuwsgierig geworden? Lees dan snel verder!

Een kanaalveertiger om door een ringetje te halen.

Nieuwsgierig geworden? Lees dan snel verder!


Raf aan het woord: Zoals de meesten onder jullie waarschijnlijk nog niet weten, was ik tijdens de winter van 2017 door ongelukkige toevalligheden in Oostenrijk beland. Mijn eerste ervaring met dit land was zeker en vast een positieve ervaring te noemen. Ik bezocht er enkele hele mooie wateren waarop ik op dat moment gewoon zalig zat te vissen, vrijwel volledig alleen. De locals hadden er blijkbaar al vroeg in het najaar de brui aan gegeven vermits de nachtelijke vorst al in begin oktober dat jaar zijn intrede had gedaan. En wat me nog het meest plezierde was, dat ik één van de weinige buitenlanders ben die ooit deze wateren beviste. Laat staan een Belg of een Nederlander!

Oostenrijk, een prachtig land waar nog maar weinig karpervissers uit de Benelux hun lijnen nat hebben gemaakt. Deze foto maakte Rick Kloekke tijdens een rondreis door dit gave land. Wát een gave plaat!

Terug voor meer, nieuwe najaarstrip

Dus ik was er eigenlijk nog wel eens voor te vinden om er een vervolg aan te brouwen deze winter. Mijn opzet was zelfs om nog ietsje later op het jaar te gaan en met een gerust gemoed lege wateren aan te treffen terwijl de Oostenrijkse pussies al lang voor de warme haard zaten te kneuvelen. Begin november was het dan zover. Kilometers vreten en in tegenstelling tot Pilaar werd er haast bij ieder tankstation gestopt voor een heerlijke oppepper in de vorm van een warme cappuccino met flink wat cafeïne.

Na een afmattende rit van ruim 1100km arriveerde ik uiteindelijk op het eerste water dat ik voor ogen had. Ik baalde al meteen toen ik meerdere busjes zag staan langs het pad van het water. En zoals steeds, compleet vol bestickerd met allerhande karpermerken. Echt typisch iets voor die Oostenrijkers om op elke, nog vrije plaats op hun busje, een afschuwelijke sticker te plakken van één of ander merk waar ze zelfs niet door gesponsord worden.

Op ieder puntje stond wel een hengel...

Ik vermoed dat dit hier te werk gaat zoals in het leger. Het aantal strepen verhoogd jouw rang en in hun geval, met afschuwelijke stickers dus. De grote winnaar was natuurlijk degene met zijn caravan: die stak er met kop en schouders ver bovenuit. Een heel speciaal slag die Oostenrijkse vissers! Alhoewel ik er bij uitzondering toch al enkele normale ben tegen gekomen, maar ze zijn echter dun gezaaid.

Rustige start

Maar goed. Het water zat tot mijn teleurstelling helemaal vol en slechts in een klein uithoekje was nog wat vrije ruimte om tijdelijk van start te gaan. Hier zou ik dan vervolgens, in de hoop dat de grote meute zou weg zijn na het weekend, het tijdelijk erop wagen. De eerste dag besteedde ik de meeste tijd aan observaties met de verrekijker en merkte ik al meteen op dat het hele bestand aan de andere kant van het water rustig ligt te vreten en bellen te blazen. Echt klote dat ik er op dat moment niet bij kon.

Marginaal volk... ;-)

Mijn Oostenrijkse vrienden hadden zelfs nog niet eens in het snuitje dat ze op de vis zaten en blankten rustig verder zoals ze hier gewoon zijn. Dit is helemaal te wijten aan het feit dat hier heel stereotiep gevist wordt. Iedereen tot de laatste man toe viste hier met tijgernoten en voerde slechts 2 handjes van dit spul compact rond hun rig, die uiteraard met een over gedimensioneerd slagschip werd uitgevaren voorzien van een dieptemeter en camera. Het leek wel hun tweede hobby te zijn. Zo gans de dag liggen rond te dobberen met zijn allen op een hoopje. Ieder in zijn eigen wereldje gekluisterd, turend naar hun schermpjes. God weet voor wat! (Het bodemverloop was hier trouwens te vergelijken met een tennisveld.)

On the move & op de vis

Kortom. Ik heb hier 3 dagen hulpeloos zitten toe te kijken in de hoop dat er een gaatje vrij kwam op één van mijn beoogde stekken en of de vis misschien opgeschrikt werd en toch nog mijn richting uitkomen zou. Nee dus! Wijselijk inpakken en meteen verkassen naar een naburig watertje. Ook hier zaten weer tal van vissers bij aankomst.

Wist ik veel dat er ginds 2 verlengde weekends op rij waren en velen door het goede weer enkele dagen verlof hadden genomen. Soit, op dit water zaten er nu niet zo extreem veel vissers. Na flink wat overpeinzingen koos ik een stek uit waar ik enkele vissen had zien azen door het glas van m'n verrekijker.

Ook hier werd weer heel stereotiep gevist. Althans , met een hele andere aanpak als op het vorige water dan. Hier had men de gewoonte om steeds mooi in het midden van het water een marker te droppen. Om deze dagelijks te voorzien van een drietal emmers mais en hierop met alle hengels op een hoopje te vissen. Eigenlijk een peppiewater, want het bestand was hier meer dan oké te noemen en toch slagen ze hier er nog steeds in om het op één of andere manier voor zichzelf te verkloten.

Lang hoefde ik niet te wachten op een aanbeet!

Dus snel even heel discreet en onopgemerkt, voor onze gevinde vrienden dan toch, de hengeltjes uit met de teleboot, op een van de minst voor de hand liggende stekjes. Deze voorzien van slechts een tiental boilies. We schrijven een zestal uur later en ik loods inmiddels mijn tiende karper die dag het net in.

Ondanks de actie voelde ik me niet helemaal op m'n plek aan dit water...

Ik voel inmiddels de slecht geluimde, jaloerse blikken als een messen in mijn rug steken. Nee, dit is niets voor mij. Het is wel eens leuk om een vis te vangen, maar het gebrek aan voldoening en een gepassioneerde uitdaging speelde in mijn hoofd. En ik was mij tevens al aan het dik maken voor het aankomende drukke weekend dat al vanaf woensdag van start ging gaan, aangezien het verlengde weekend al op donderdag begon...

Ondanks het formaat van de gevangen vissen gaf deze visserij me niet heel veel voldoening!

Wegwezen

Gelukkig ken ik een paar ‘normale vissers’ die het land rijk is. Radeloos stuur ik hen een berichtje of ze mij niet uit de nood kunnen helpen met een ander water waar ik tot rust zou kunnen komen. Nog geen enkele minuten later krijg ik al een antwoord terug van deze goede jongens. Ze raden me een water aan, hier 200km vandaan. Yes, mijn redding! Want ik stond al op het punt om huiswaarts te gaan, dit was nou niet echt het beloop dat in mijn koppeke zat.

Ik stond al op het punt om huiswaarts te gaan!

Gehaast begin ik in te pakken. En vooraleer ik het besef, begint de volgende visser al zijn inboedel op te stellen naast mijn hengels. Ik maak hem duidelijk dat ik rustig wil inpakken en ik hem wel zal komen roepen als ik klaar ben. Nee dus. Wat was ik uiteindelijk blij om in mijn bus te zitten al scheurend naar mijn nieuwe (hoopgevende) bestemming.

Nieuwe paden, nieuwe mogelijkheden!

The Beaver Lake

Weer enkele uurtjes later en talloze liters cappuccino’s rijker, arriveer ik op mijn nieuwe bestemming. Een prachtig glashelder water vol met wier, gelegen te midden in de natuur en stokoude bossen. De aanwezigheid van een familie bevers kenmerkte zich meteen aan de talloze omgeknaagde bomen en een zeer grote karakteristieke beverdam aan de overkant in de hoek van het water. Even later stuitte ik op de eerste karpervisser van het water Mattheas. Een heel vriendelijke man die me meteen een bakje koffie aanbood. Ik merkte zelfs geen enkele sticker op, op zijn wagen: een goed teken.

Jullie kunnen vast wel raden waar de naam van het water van afgeleid is ;-)

Er zaten nog een tweetal anderen ietsje verder die me evenzeer een warm hartelijk onthaal gaven. Wat een contrast met het vorige water! Na een kort praatje met deze normale Oostenrijkers kon ik al snel besluiten dat er een heel klein bestand van een 40tal vissen op zaten met één unieke topper die de kroon spant. Een bak van een schub boven de 30kg. Maar de vangstgemiddelden lagen er zeer laag. Gemiddeld deed men er 38 nachten over om één visje te strikken.

Maar de vangstgemiddelden lagen er zeer laag.

De meeste vaste locals moesten het dan ook stellen met slechts een aantal vissen op meerdere jaren van intensief vissen. Dit water begon me echt aan te spreken. Mooie donkere vissen en elke aanbeet zou een grote overwinning voor de innerlijke karpervisser in mij zijn. De spullen werden dan ook meteen heel enthousiast opgesteld in de linkse hoek van het water. Na een grondig onderzoek met de boot, werd al snel duidelijk dat hier flink nagedacht moest worden over de positionering van mijn hengels.

#KeepSearching

Het bodemverloop was enorm grillig alsof iemand dit water met de spade had uitgegraven. Elke meter kwam ik wel een richeltje tegen met diepteverschillen van minimum 30cm tot enkele meters en met over het algemeen dieptes van 5 meter oplopend tot 9 meter met talloze wiervelden tot aan de oppervlakte. Dit waren uitgelezen prachtige schuilplaatsen voor onze vrienden.

Rondom deze ware onderwater rimboe, stond het wier elders als een dik tapijt van een halve meter dik bezaaid over het ganse water. Het voordeel stelde zich hierbij wel aan, dat de weinige kleine kale spotjes, nou net die weinige hotspots verraadden waar het geringe aantal inwoners komen vreten . Zo vond ik op net geen 200 meter uit de kant één van de zovelen steile taluds die van 6 meter meteen afliep naar 7,5 meter en tamelijk proper was, buiten een klein laagje mos her en der.

De Oostenrijkse ochtenden zijn altijd mooi, maar in het najaar nog nét een beter meer!

Scherp vissen!

Duidelijk een zwemroute en tevens een aasplekje dat ze frequent bezochten. Om niet toevallig net met mijn haak in een laagje mos terecht te komen kon ik helaas geen pop-ups gebruiken.  Op een diepte van 7,5 meter ligt jouw pop-up als een baksteen tegen de grond door de waterdruk. Deze misschatting heb ik velen al vaker zien maken. Mijn gouden regel is dan ook; onder de 6 meter zijn pop-ups taboe voor mij en compleet nutteloos buiten hun snellere instant respons dan als zijnde hun fluo kleur en duidelijk afstekend hierdoor ten opzichte van het voer rondom.

Op een diepte van 7,5 meter ligt jouw pop-up als een baksteen tegen de grond door de waterdruk.

Voor de tweede hengel vond ik een kaal plaatsje tegen de beverdam. Op dat ogenblik nog moeilijk te plaatsen voor mijzelf of dit door vis te wijten was die deze houten burcht als een mooie schuilplaats aanzag of dat de bevers met hun dagelijks gesjouw van bomen en takken dit wiervrij hielden. Wat betreft het aasgebruik liet ik ook niets aan het toeval over. Velen denken steeds dat alle boilies recht uit de verpakking, van welk merk dan ook, hetzelfde effect hebben en slechts pure commercie zijn.

Sinds jaar en dag vis ik met hetzelfde aas, al experimenteer ik flink met liquids!

Grotendeels kan ik hun filosofie wel beamen. Maar toch wil ik iets aanbieden dat net iets meer heeft dan het gewoonlijke. Dat net de vis genoeg weet te prikkelen om van gedachten te veranderen tijdens de moeilijke momenten en zo alle kleine details de puzzel compleet moeten maken.

Gelukkig was ik al zo vooruitdenkend geweest om allerhande soaks op natuurlijke basissen mee te zeulen, diverse kleine pelletjes en heel belangrijk: kleine boilie formaten van 12mm én een paar zakken stickmix. Ik maakte dan ook ruim tijd om het keukenprinsesje uit te hangen. Een drietal grote emmers werden ter hand genomen en belachelijk veel verpakkingen en flesjes open gemaakt om dat uitmuntende snoepje te creëren die de meest aarzelende vis over de streep zou gaan trekken. Althans, dat was de theorie... Hoe de praktijk zou gaan verlopen wist ik toen nog niet ;-)

Attractiviteit ten top!

Ja jongens… Technische tips zijn super saai. Voor klachten gelieve je te wenden tot Pilaar. Die heeft gevraagd om wat inzichten uit mijn aanpak te geven! De rig houd ik graag zo simpel mogelijk, maar ze moet wel effectief zijn en alle aspecten voldoen die ik ervan verwacht.

Rigtalk

Een stugge nylon rig geniet mijn voorkeur in deze situaties. Een D-rig, niet omwille van het anti-eject verhaal er rond (want hierin geloof ik niet). Maar omwille dat de haak vrij kan bewegen zonder beïnvloed te worden door het haakaas wat zeer belangrijk is bij nylon rigs. Het stugge nylon zorgt weer op zijn beurt voor een onberekenbare reactie na het opnemen van het aas als dit nog even snel uitgespuwd wilt worden. De stugheid belemmert het uitspuwen en duwt de haak heel vaak oncontroleerbaar toch nog ergens in een hoekje in de bek van de karper waar hij mooi blijft hangen met het puntje van de haak. Hierbij is het belangrijk om je haakaas vrij te laten bewegen ten opzichte van de haak en geen silicone te gebruiken op de haakbocht!

Simpel maar uiterst effectief!

Het mooie van zulke rigs is ook dat deze zich terug resetten in hun oorspronkelijke positie, lekker strak en gestrekt tegen de bodem wanneer een brasem of zelfs karper hiermee gerotzooid heeft.

Uit het niets… Beet!

Voor mij valt inmiddels de eerste avond op dit water en meteen loopt de er, compleet onverwacht, al een hengel af. Snel de boot in met knikkende knieën en stiekem hopend op die ene majestueuze reus. Iets wat zich nadien natuurlijk herhaalt bij elke aanbeet…

Shotje met de telefoon van een heerlijke Oostenrijkse zonsondergang.

Maar helaas was de eerste glimp die ik mocht opvangen tijdens de dril geen enorme plavei van een schub en mocht ik het eerste spiegeltje van een kilo of 14 verwelkomen. Snel onthaak ik de vis in het net om de vechtjas meteen terug in zijn (of haar) element te zetten. “Op naar de volgende” hoor ik mezelf zeggen, terwijl ik eigenlijk al blij mocht zijn en verwend was met in de eerste plaats die ene aanbeet.

Op naar de volgende!

‘s Morgens word ik luidkeels gewekt door een volgende aanbeet. Na een stevige dril en een vis die zich een tiental keren had vast gezwommen in één van de vele wiervelden, komt de eerste van het betere werk ,happend aan de oppervlakte dan toch mijn net tegemoet en wordt hiermee het begin pas echt ingezet op de jacht naar ‘Keks’.

Onder de locals is dat de naam van deze grote schub en zoals vaak op wateren met een klein bestand, heeft hier ook elke vis een naam. De kogelronde spiegel van 22kg in mijn net genaamd ‘Der Rostige’ vanwege zijn virtuele oranje roestvlek op zijn flank was de eerste die ik van het korte lijstje kon schrappen.

Whoop, whoop! De eerste bak van het lastige water!

Meteen tijdens de ochtenduren begin ik aan mijn dagdagelijkse observatieronde. Iets dat velen te weinig doen terwijl je hiermee heel efficiënt en snel een water kunt doorgronden. Ik kon niet onmiddellijk azende vissen spotten, maar zag wel enorme bellen boven komen ter hoogte van sommige wiervelden. Waarschijnlijk karper zich tijdens het eerste daglicht al aan het ‘inboren’ waren om toevlucht te zoeken als holding area voor de inactieve daguurtjes.

Dit gaf me een interessant leermoment...

Hierbij merkte ik al snel op dat de vis een beetje verspreid over het ganse water in kleine groepjes zich gingen verschuilen. Dit gaf me een interessant leermoment: ik ging hier naar gangetjes in het wier of kale plaatsjes zoeken. Immers, dit soort kleine hotspots zouden als eerste worden bezocht wanneer de karpers ‘s avonds hun veilige oorden verlaten...

Deze enkele wiervelden die ze verkozen als holding areas, zou nadien nog de ultieme informatie zijn op het ogenblik dat de hengeldruk tijdens het laatste weekend enorm hoog werd en de vissen er het hele weekend de brui aan gaven en rustig in hun veilige haven bleven hangen. Dus niet zoals voordien hun vaste tripje maakten tijdens de nachtelijke uren.

Wederom succes!

De tweede nacht leverde me een tweetal prachtige dertigers op. Man, wat zitten hier schitterende vissen. Elke karper heeft hier zo wel zijn eigen typische bouw of kenmerken met één gezamenlijke eigenschap: zonder uitzondering zijn ze prachtig om te zien en (nog liever) om te vangen!

Zulke vissen vangen gaat niet snel vervelen.

Dus stak ik een tandje bij en begon nog efficiënter om te springen met de posities van mijn rigs. De volgende 2 nachten vielen er nog 2 veertigers en ook nog enkele dertigers. Dit ging goed, te goed om waar te zijn. En ja hoor, diezelfde avond komt er nog een local bij zitten en meneer legt zijn 3 hengels gewoon pal op mijn 3 hengels. Ongelooflijk gewoon!

Een dertiger die gestrikt werd vlak voordat de local verliefd werd op mijn stekken.

Ik had nog een uurtje te gaan voor het duister werd. Dus snel mijn hengel setup een paar honderd meter verder plaatsen. Nieuwe spotjes zoeken om mijn rigs te plaatsen. Er was helaas geen tijd genoeg meer om mijn bivvy om te zetten en dus besloot ik die nacht gewoon te slapen op mijn oude stek. Intussen had ik na mijn vele observaties al wel door waar de enkele vissen zich ophielden en vanwaar ze dus vertrokken op hun nachtelijk uitje.

Wraak op de Oostenrijkse peppie

Dit gebruikte ik nu maar al te graag om die ene mafkees eens schaakmat te zetten en te laten zien uit welk hout de Belgen gesneden zijn. De volgende morgen sta ik trots te pronken met een volgende veertiger van het lijstje genaamd ‘Broken fin’.

Dat is nog eens lekker wakker worden...

De Oostenrijker had de boodschap begrepen en droop gelukkig diezelfde dag nog af met de staart tussen zijn benen. Inmiddels zijn we toe aan het laatste verlengde weekend en het water zit in een mum van tijd helemaal barstens vol met vissers. F*ck! Diezelfde nacht noteer ik mijn eerste blank.

F*ck!

Hier was duidelijk iets veranderd door de lijndruk. Ik begon mijn hoofd te breken over wat er precies gaande was met de vis want ik had besloten mezelf tot zondag te geven en de klok tikte nu wel erg snel om ‘Keks’ nog in levende lijve te mogen aanschouwen.

Het zag er hopeloos uit. Voor mij en voor iedereen. Niemand kreeg iets gevangen. Voordien ook wel niet, maar met zoveel lijnen als nu verwacht je ergens wel een vis. Ik had nog één dag! Hoe ga ik dit oplossen? Al mijn observaties die dag en de interpretatie die ik er kon aan geven, duidde erop dat de vissen angstvallig op hun hoede waren en lekker een weekendje bleven steken in hun vaste holding area, diep in de wiervelden.

Ze hoeven niet altijd groot te zijn om een diepe indruk achter te laten...

Alles of niets!

Rustig overdenk ik de situatie en besluit om voor alles of niets te gaan. Ik haal elke hengel op de vorige traditionele spots binnen en begin mij te verdiepen in het midden van het water op een groot wierveld waar ik wist dat ze hier zich verschansten. Uit voorgaande dagen had ik weliswaar een heel minieme spot ten midden van deze jungle gevonden op het moment dat ik enkele echte aasbellen had opgemerkt en meteen met de boot erover ging varen om te kijken wat zich onder deze bellen bevond.

Tot mijn verbazing vond ik er een gat van 8 meter diep van nog geen meter in omtrek. Rondom was het een 7-tal meter diep en dicht met wier. Als ik deze spot niet had gecheckt toen er bellen waren zou je hier makkelijk een hele dag kunnen ronddobberen met de dieptemeter en er steeds ongelukkig net naast kijken. Mijn rigs worden diezelfde avond met gekruiste vingers heel secuur geplaatst te midden van deze onderwater jungle.

Vóórdat het druk werd aasde de vis aanzienlijk beter...

Zondagochtend word ik helaas wakker zonder één piep gehad te hebben. Mijn bezorgdheid begint toe te nemen, maar ergens verwachtte ik op deze spots nu niet meteen enige nachtelijke actie. Voorzichtig begin ik mijn spullen in te pakken, eerst de bivvy, dan de motor van de boot en accu’s. Uiteindelijk kom ik nog maar enkel toe aan het ophalen van mijn hengels. Besluiteloos sta ik te twijfelen welke hengel ik het eerste zou binnen draaien.

Het einde van de sessie komt in zicht...

Ik kon geen besluit nemen en gelukkig hoefde dit ook niet, want in mijn ooghoek zag ik mijn onthaakmat liggen en sleepte ik deze intussen tijd alvast maar naar de bus. Bij de vierwieler aangekomen kreeg ik enkele losse piepen op mijn reciever. Mijn hart ging opeens wild tekeer! Ik wachtte nog even af maar er volgde nog een piep, nog één en toen kreeg ik hem: de verlossende run.

Combat modus

Ik sprintte naar mijn hengels, trok het carbon van de steun en zette mijn molen in anti retour modus om via back winding deze vis af te drillen zoals ik al jaar en dag doe. Dit keer stond ik perplex van het tempo en gemak waarmee deze vis zich gewoon door de wiervelden heen boorde, alsof het een ware locomotief was.

Ergens voelde dit aan dat het ‘hem’ wel MOEST zijn!

Voor het eerst in mijn leven stond ik daar een paar volle minuten te wachten op de kant totdat deze vis uitgeraasd was in zijn sprint om uiteindelijk dan toch in de boot te kunnen springen. Eenmaal in de boot en boven de vis, zag ik constant enorme bellen van de bodem naar boven komen. Teveel en te grote bellen om in een kleine luchtblaas te passen. Dit was een bak! Ergens voelde dit aan dat het ‘hem’ wel MOEST zijn! Na een lange, vermoeiende dril (en een beduidende verkorting van mijn leven) zag ik opeens zijn overgave en lag er een monsterschub aan de oppervlakte waar ik effe heel stil van werd.

"Holy SHIT, het is 'em: Keks!"

Vakkundig werd de vis al bij de eerste poging in het schepnet geloodst en wat volgde was een intense ontlading. “Yes. Ik heb hem.” Echt in de allerlaatste minuut! De locals stonden me inmiddels op te wachten en met hun hulp en zorg kon het monster zo snel mogelijk weer ongerept terug het water in. Wat een bak en meteen ook het nieuwe record van het meer aangescherpt naar 31,2kg.

Zonder twijfel een 'fish of a lifetime'!

Nog even rossen

Even later verlaat ik voldaan het meer op weg naar een ‘peppie water’ om daar nog de resterende 4 dagen te slijten die me restten. De geschiedenis herhaalt zich weeral. Er zaten nog steeds enkele locals te klooien met markers en een overdaad aan voer. De verrekijker verraad weer de beste optie om plaats te nemen. Ik besluit nu enkel de daguren te vissen en discreet maak ik weer enkel gebruik van de teleboot voorzien van slechts een tiental snoepjes.

Door slim te vissen is het al snel weer raak!

De eerste dag verwelkom ik al 3 veertigers. De tweede en de derde dag lopen synchroon met het eerste etmaal en wederom op de laatste dag, tijdens het inpakken, loopt de hengel nog een laatste maal af en gaat het om een beste vis weer van 26,5kg.

Opnieuw een bak en wederom in de laatste minuten van de sessie...

Al met al kunnen jullie jezelf vast wel voorstellen dat het een fantastische sessie was. Een hele fijne vakantie waarin in niet alleen veel heb geleerd, maar vooral veel mooie herinnerringen heb opgedaan. Hopelijk hebben jullie genoten van mijn verhaal en voor nu wens ik jullie allemaal een goed (staartje van het) najaar en wellicht tot op één van de beurzen!

Tight lines,

Raf van Opstal

Ben je al KWO Member? Log dan hieronder in