Ontwenningsverschijnselen: van Frankrijk terug naar Moeder Maas – Mandy Zupansic

KWO Redactie
https://karperwereld.nl/wp-content/uploads/2017/10/mandy-zupansic-terug-naar-de-maas-header-1050x666-1.jpg

We kunnen toch wel stellen dat Mandy Zupansic de meest fanatieke vrouwelijke karpervisser is van de Benelux. Wie haar volgt op Facebook zal door hebben dat Mandy werkelijk ALLES doet om de grootste karpers van Nederland, België en Frankrijk te vangen. Ze legt heel wat kilometers af per maand samen met haar trouwe viervoeter om op de gewenste bestemming te komen. Overigens kiest ze hierbij zeker niet voor de makkelijkste weg want het gros van haar grote vissen heeft ze gevangen op rivieren en (grote) openbare wateren.

Het artikel wat jullie hieronder gaan lezen is eigenlijk heel spontaan ontstaan nadat Mandy een tof avontuur beleefde tijdens een Frans-Belgische sessie eind oktober…


Mandy aan het woord: Na twee keer op een openbaar Frans water gevist te hebben zonder ook maar één fatsoenlijke vis te hebben gevangen, wil ik terug om revanche te nemen. De weersvooruitzichten zijn perfect, en ik trap mijn bus dan ook vol met spullen om richting het Noorden van Frankrijk te crossen.

Hopelijk brengt het Franse land wat mooie bakken op Mandy's mat!

ANWB, altijd handig!

De keuze voor het water van deze trip is mede tot stand gekomen omdat een maat aan het water verblijft die te kampen heeft met autopech. Zijn accu heeft het begeven, en hij wacht op ANWB-Mandy.

Zijn accu heeft het begeven, en hij wacht op ANWB-Mandy.

Maar voordat ik daarheen ga, pik ik onderweg een nachtje mee aan een Frans kanaal. Het is al bijna middernacht als ik arriveer aan dit prachtige kanaaltje. Ik ben moe en heb geen zin meer om een tent op te zetten. Dus wat doe je dan? Gewoon je stretcher langs het kanaal zetten en onder de sterrenhemel slapen. Ik lijk wel gek! Een vrouw die buiten langs het kanaal slaapt in haar eentje. In deze visserij moet je soms wel een beetje gestoord zijn. Maar samen met Kyra durf ik de hele wereld aan. Zolang ze me maar niet weer express omver rijden! Het blijft angstvallig stil, en ik vertrek vroeg in de ochtend richting m'n maat.

Samen met Kyra durft Mandy het nachtelijke kamperen wel aan!

Als ik aankom proberen we zijn auto te starten met startkabels, maar dit heeft totaal geen nut. De accu is waarschijnlijk overleden. Ik bel mijn ANWB op en vraag ze te hulp te schieten. Schandalig zeg ik je! We hebben van 11.00 tot 14.45 moeten wachten op hulp. Ze zetten een nieuwe accu in zijn auto en m’n maat kan zijn weg naar Nederland beginnen.

Het wordt hoog tijd om te gaan vissen. Hopen op een dikke Franse bak!

Fishing time!

Nu ik toch in Frankrijk ben ga ik er ook alles aan doen om een paar karpers te vangen! Ik zet zoals altijd eerst mijn kampement op en vaar dan mijn lijnen uit. Het duurt tot midden in de nacht voordat ik de eerste aanbeet krijg. Een kleine enduroschub is het haasje. Ik voer ruim een kilo verspreid bij om de kleinere vissen langer bezig te houden. Iets dat lijkt te werken, want drie uur later vang ik mijn eerste dertiger. De prachtige schub wordt op de gevoelige plaat gezet en ik zoek mijn stretcher weer op.

De eerste dertiger is een feit! #kassa

Rond het middaguur draai ik alle lijnen binnen en ga ik met de boot het water op om te voeren. Er gaat ongeveer vijf kilo voer te water, verspreid over het hele lelieveld. Voor de lelies kreeg ik geen aanbeet, dus 's avonds vaar ik alle lijnen uit tussen de lelies. Dat gaat alleen niet zo makkelijk als ik dacht. Er blaast een hele harde zuidwester wind, die mij keer op keer tussen de lelies door duwt. Hierdoor verlies ik de kleine, minuscule plekjes steeds weer uit het oog. Ik vaar terug naar de kant om een lange bankstick te pakken. Deze gaat mooi als staafmarker dienen! Met wat gevloek en gescheld weet ik de rigs toch op hun plek te krijgen. Hard work pays off! Ik vang die nacht maar liefst zes vissen, maar er zitten geen gewichtige exemplaren tussen.

Er komen meerdere vissen tussen de lelies vandaan...

...maar de grote rakkers blijven uit.

Opnieuw pechhulp

Oeps! ‘s Ochtends heb ik mijn telefoon in de bus opgeladen, maar ik ben vergeten hem van het contact af te halen. Resultaat: accu plat! Damn%!#!* Gelukkig heb ik genoeg accu’s voor de electro motor bij me. Ik probeer even later om de auto te starten, maar dit lukt niet. Ohoooooohw... Om 01:00 uur 's nachts tover ik mijn gereedschapskist tevoorschijn en probeer ik de accu los te koppelen, om er een andere in te zetten. Jammer genoeg zit er een schroefje met een metalen plaat op de voet van de accu, waar ik niet bij kom met mijn dikke handen. Dan maar weer alles vastschroeven en in de ochtend de ANWB bellen.

Het busje mocht weer komen opdraven! Blijkbaar is MH niet de enige die zo nu en dan autopech heeft...

Ben je al KWO Member? Meld je dan hieronder aan